art. 45
Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe.
Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282
Treść przepisu
Art. 45.
Posiadacz wekslu powinien o nieprzyjęciu lub o niezapłaceniu zawiadomić swojego indosanta
i wystawcę w ciągu czterech dni powszednich, następujących po dniu protestu, a w przypadku
zastrzeżenia „bez kosztów” - po dniu przedstawienia. Każdy indosant powinien w ciągu
dwóch dni powszednich, następujących po dniu, w którym otrzymał zawiadomienie, podać
do wiadomości swojego poprzednika otrzymane zawiadomienia, wskazując nazwiska i adresy
tych, którzy dokonali zawiadomień poprzednich, i tak kolejno aż do wystawcy. Terminy
powyższe biegną od otrzymania zawiadomienia poprzedniego.
Ilekroć w myśl ustępu poprzedzającego zawiadamia się osobę, podpisaną na wekslu, należy
tak samo w tymże terminie zawiadomić jej poręczyciela.
Jeżeli indosant nie wskazał swego adresu lub podał go w sposób nieczytelny, wystarczy
zawiadomienie poprzedzającego go indosanta.
Zawiadomienia można dokonać w jakikolwiek sposób, nawet przez proste odesłanie wekslu.
Obowiązany do zawiadomienia ma udowodnić, że dokonał go w przepisanym terminie. Termin
ten uważa się jako zachowany, jeżeli pismo z zawiadomieniem oddano w polskiej placówce
pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320) w przepisanym terminie.
Kto nie zawiadomi w czasie powyżej oznaczonym, nie traci praw z wekslu, odpowiada
jednak za szkodę, spowodowaną przez swe niedbalstwo, tylko do sumy, na jaką weksel
jest wystawiony.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy