art. 42
Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo czekowe.
Treść przepisu
Art. 42.
Posiadacz czeku powinien o niezapłaceniu zawiadomić swojego indosanta i wystawcę w
ciągu czterech dni powszednich, następujących po dniu protestu lub równoznacznego
stwierdzenia, a w przypadku zastrzeżenia „bez kosztów” - po dniu przedstawienia. Każdy
indosant powinien w ciągu dwóch dni powszednich, następujących po dniu, w którym otrzymał
zawiadomienie, podać do wiadomości swojego poprzednika otrzymane zawiadomienie, wskazując
nazwiska i adresy tych, którzy dokonali zawiadomień poprzednich, i tak kolejno aż
do wystawcy. Terminy powyższe biegną od otrzymania zawiadomienia poprzedniego.
Ilekroć w myśl ustępu poprzedzającego zawiadamia się osobę, podpisaną na czeku, należy
tak samo w tymże terminie zawiadomić jej poręczyciela.
Jeżeli indosant nie wskazał swego adresu lub podał go w sposób nieczytelny, wystarczy
zawiadomienie poprzedzającego go indosanta.
Zawiadomienia można dokonać w jakikolwiek sposób, nawet przez proste odesłanie czeku.
Obowiązany do zawiadomienia ma udowodnić, że dokonał go w przepisanym terminie. Termin
ten uważa się jako zachowany, jeżeli pismo z zawiadomieniem oddano na pocztę w przepisanym
terminie.
Kto nie zawiadomi w czasie powyżej oznaczonym, nie traci praw z czeku, odpowiada jednak
za szkodę, spowodowaną przez swe niedbalstwo tylko do sumy, na jaką czek jest wystawiony.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy