art. 1 ust. 2

Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych.

Dz.U. 1959 nr 11 poz. 62
Znaczenie przepisu (AI)
Określa kompetencje organów samorządu terytorialnego i władz kościelnych w zakresie zakładania, rozszerzania oraz zamykania cmentarzy komunalnych i wyznaniowych, z zastrzeżeniem wymaganej zgody lub opinii inspektora sanitarnego.

Treść przepisu

Art. 1. 1. Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy. 2. O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego1). 3. Właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego, które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właści-wego inspektora sanitarnego1). 4. O zamknięciu cmentarza komunalnego decyduje właściwa rada gminy lub rada miasta, po zasięgnięciu opinii właści-wego inspektora sanitarnego1). 5. O zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego1).

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy