art. 30 ust. 2

Ustawa z dnia 1 grudnia 1961 r. o izbach morskich.

Dz.U. 1961 nr 58 poz. 320
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa procedurę prowadzenia rozprawy przed izbą morską w sprawach wypadków morskich, w tym kolejność czynności (przedstawienie stanu sprawy, wysłuchanie wyjaśnień, dowody) oraz prawa stron, świadków i biegłych, w tym prawo do odmowy składania zeznań, jeśli mogłyby narazić na odpowiedzialność karną.

Treść przepisu

Art. 30. 1. Na wstępie rozprawy przewodniczący przedstawia stan sprawy na podstawie wyników dochodzenia, po czym izba morska wysłuchuje wyjaśnień osób zainteresowanych, a następnie przeprowadza postępowanie dowodowe. 2. Zainteresowany, którego zeznanie może mieć znaczenie dla ustalenia przebiegu i przyczyn wypadku morskiego, może być przesłuchany jako świadek. Przed przesłuchaniem należy go uprzedzić o prawie odmowy udzielania odpowiedzi na pytania co do okoliczności, których ujawnienie mogłoby narazić na odpowiedzialność za przestępstwo jego samego lub członków jego najbliższej rodziny. 3. Delegatowi, państwowemu inspektorowi pracy i zainteresowanym służy prawo zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom i biegłym oraz zgłaszania wniosków dowodowych.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy