art. 183[2]

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296
Znaczenie przepisu (AI)
Określa warunki prawne i osobowe niezbędne do pełnienia funkcji mediatora w postępowaniu cywilnym, w tym zakaz łączenia tej funkcji z urzędem sędziego czynnego oraz reguluje kwestie tworzenia list i ośrodków mediacyjnych przez organizacje pozarządowe i uczelnie.

Treść przepisu

Art. 183[2]. § 1. Mediatorem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych, korzystająca w pełni z praw publicznych. § 2. Mediatorem nie może być sędzia. Nie dotyczy to sędziów w stanie spoczynku. § 3. Organizacje pozarządowe w zakresie swoich zadań statutowych oraz uczelnie mogą prowadzić listy mediatorów oraz tworzyć ośrodki mediacyjne. Wpis na listę wymaga wyrażonej na piśmie zgody mediatora. Informację o listach mediatorów oraz ośrodkach mediacyjnych przekazuje się prezesowi sądu okręgowego. § 3[1]. Ilekroć w dalszych przepisach niniejszego kodeksu jest mowa o mediatorze, należy przez to rozumieć także stałego mediatora, chyba że przepisy niniejszego kodeksu stanowią inaczej. § 4. Stały mediator może odmówić prowadzenia mediacji tylko z ważnych powodów, o których jest obowiązany nie-zwłocznie powiadomić strony, a jeżeli strony do mediacji skierował sąd – również sąd.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 3 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy