art. 242[1]

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296
Znaczenie przepisu (AI)
Określa obowiązek strony procesowej dbającej o wezwanie świadka, biegłego lub innej osoby, aby zapewnić ich stawiennictwo na rozprawie poprzez odpowiednie zawiadomienie o terminie, miejscu i obowiązku stawiennictwa.

Treść przepisu

Art. 242[1]. Strona, która wnosiła o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub innej osoby, powinna dołożyć starań, by osoba ta stawiła się w wyznaczonym czasie i miejscu, w szczególności zawiadomić ją o obowiązku, czasie i miejscu stawiennictwa.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy