art. 519[1]

Art. 519[1]. § 1. Od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie – w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego – przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szcze-gólny stanowi inaczej. § 2. W sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli skarga kasacyjna przysługuje tylko w sprawach o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, chyba że war-tość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. § 2[1]. Skarga kasacyjna przysługuje także w sprawach o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozo-stającej pod opieką prowadzonych na podstawie konwencji haskiej z 1980 r. § 2[2]. Skargę kasacyjną w sprawach, o których mowa w § 2[1], mogą wnieść Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Dziecka lub Rzecznik Praw Obywatelskich w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia. § 3. W postępowaniu rejestrowym skarga kasacyjna przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji w przed-miocie wpisu lub wykreślenia z rejestru podmiotu podlegającego rejestracji. § 4. Skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących: 1) przepadku rzeczy; 2) zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem; 3) zabezpieczenia spadku i spisu inwentarza, wyjawienia przedmiotów spadkowych, zarządu spadku nieobjętego oraz zwolnienia wykonawcy testamentu; 4) zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych; 5) likwidacji niepodjętych depozytów.