art. 767[4]

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje procedurę zaskarżania postanowień sądu w postępowaniu cywilnym poprzez zażalenie, określając właściwość sądu rozpoznającego (sąd wydający postanowienie lub sąd drugiej instancji), skład orzekający oraz zakaz skargi kasacyjnej od rozstrzygnięć w tym trybie.

Treść przepisu

Art. 767[4]. § 1. Zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. § 1[1]. Zażalenie rozpoznaje sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, w składzie trzech sędziów, orzekając jako sąd drugiej instancji. Przepis art. 394[1a] § 3 stosuje się. § 1[2]. Zażalenie na postanowienie: 1) którego przedmiotem są czynności w sprawach wymienionych w art. 759 § 1[1] pkt 4–6, 2) wydane w wyniku rozpoznania zarzutów przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości, 3) wydane na podstawie art. 1037 § 1 – rozpoznaje sąd drugiej instancji. § 1[3]. Sąd, o którym mowa w § 1[1] zdanie pierwsze, może przekazać zażalenie do rozpoznania sądowi drugiej instan-cji, jeżeli przemawia za tym waga zaskarżonego orzeczenia lub jego precedensowy charakter. Sąd drugiej instancji w razie stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania zażalenia zwraca sprawę sądowi właściwemu. § 1[4]. Sąd drugiej instancji rozpoznaje zażalenie w składzie jednego sędziego. § 2. Na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. § 3. W sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przy-sługuje.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 1 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy