art. 136

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dz.U. 1966 nr 24 poz. 151
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis reguluje środek egzekucyjny polegający na przymusowym odebraniu rzeczy ruchomej zobowiązanemu przez organ egzekucyjny w celu jej wydania wierzycielowi. Stosuje się go, gdy dłużnik uchyla się od obowiązku wydania konkretnej rzeczy, rzeczy na czas określony, ujawnienia posiadania rzeczy lub zniszczenia rzeczy (np. ze względów sanitarnych).

Treść przepisu

Art. 136. § 1. Jeżeli zobowiązany uchyla się od obowiązku wydania oznaczonej rzeczy ruchomej, rzecz ta może być mu przez organ egzekucyjny odebrana w celu wydania jej wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania rzeczy na określony okres czasu. § 2. Odrębne przepisy określają przypadki, w których środek egzekucyjny przewidziany w § 1 może być zastosowany przy egzekucji obowiązku wydania rzeczy ruchomej oznaczonej tylko co do rodzaju lub gatunku. § 3. Środek egzekucyjny określony w § 1 stosuje się również, gdy egzekwowany jest obowiązek zniszczenia rzeczy ruchomej, nakazany ze względów sanitarnych lub innych względów społecznych, a także gdy egzekwowany obowiązek polega na ujawnieniu posiadania oznaczonej rzeczy ruchomej.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy