art. 45

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dz.U. 1966 nr 24 poz. 151
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa sytuacje, w których organ egzekucyjny lub egzekutor są zobowiązani do zaprzestania czynności egzekucyjnych, m.in. gdy zobowiązany udowodnił wykonanie lub umorzenie długu, wystąpił błąd co do jego osoby lub zajęty majątek znacznie przekracza wartość długu przy istnieniu innych aktywów.

Treść przepisu

Art. 45. § 1. Organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykona-nia obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych. § 2. Organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od egzekucji ze składnika majątkowego zobowiązanego, jeżeli okazał on dowody stwierdzające częściowe wykonanie obowiązku lub umorzenie należności pieniężnej, a wartość zajętego składnika majątkowego znacznie przekracza kwotę ostatecznie dochodzonej należności i zobowiązany posiada inne składniki majątkowe, z których egzekucja może być prowadzona. § 3. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych i na jego żądanie wydaje postanowienie w sprawie odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Na postanowienie to przysługuje zażalenie wierzycie-lowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy