art. 3 ust. 2
Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
Dz.U. 1973 nr 27 poz. 152
Znaczenie przepisu (AI)
Określa wysokość obowiązkowej opłaty sądowej pobieranej od skazanego w pierwszej instancji za orzeczenie kary grzywny (zwykle 10% lub 20% od kwoty grzywny, z dolną granicą 30 zł).Treść przepisu
Art. 35)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości
10%, nie mniej jednak niż 30 zł, a w razie orzeczenia grzywny obok kary pozbawienia
wolności - w wysokości 20% od kwoty wymierzonej grzywny.
2.
W razie orzeczenia grzywny na podstawie art. 71 § 1 Kodeksu karnego skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10% od kwoty
wymierzonej mu grzywny, nie mniej jednak niż 30 zł.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy