art. 13 ust. 1

Ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

Dz.U. 1982 nr 31 poz. 214
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa podstawy prawne oraz tryb rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym na drodze wypowiedzenia, wskazując konkretne okoliczności (ujemna ocena kwalifikacyjna, likwidacja urzędu, utrata uprawnień lub zdolności do pracy) oraz długość okresu wypowiedzenia.

Treść przepisu

Art. 13. 1. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić w drodze wypowie-dzenia w razie: 1) otrzymania ujemnej oceny kwalifikacyjnej, potwierdzonej ponowną ujemną oceną, która nie może być dokonana wcześniej niż po upływie trzech miesięcy; 2) likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie urzędnika państwowego mianowanego na inne stanowisko w tym samym urzędzie; 3) niezawinionej utraty uprawnień wymaganych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku; 4) trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia3), jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia urzędnika państwo-wego mianowanego na innym stanowisku, odpowiednim do jego stanu zdrowia i kwalifikacji zawodowych, albo gdy urzędnik państwowy mianowany odmawia przejścia do takiej pracy. 5) (uchylony) 2. Okres wypowiedzenia stosunku pracy wynosi trzy miesiące i kończy się ostatniego dnia miesiąca. 3. W wypadkach określonych w ust. 1 pkt 3 urząd powinien zaproponować urzędnikowi państwowemu mianowanemu podjęcie pracy na innym stanowisku odpowiadającym posiadanym kwalifikacjom, jeżeli takim stanowiskiem dysponuje. 4. Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1–3 stosuje się przepis art. 38 Kodeksu pracy.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 1 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy