art. 17 ust. 3

Ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów.

Dz.U. 1982 nr 11 poz. 80
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa zasady wydzielenia gruntów z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub gminy, a w braku takich gruntów z udziału uczestników scalenia, na potrzeby infrastruktury publicznej (ulice, drogi, urządzenia wodne). Określa również zasady finansowania dopłat dla uczestników scalenia, którzy muszą oddać część swoich gruntów na cele użyteczności publicznej.

Treść przepisu

Art. 17. 1. Grunty niezbędne na cele miejscowej użyteczności publicznej, pod ulice i drogi publiczne oraz na wykonanie i utrzymanie albo przewidziane do takiego wykonania i utrzymania urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa wydziela się z gruntów Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub gminy. 2. Jeżeli na terenie objętym scaleniem nie ma gruntów Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa i gruntów gminy, grunty pod drogi dojazdowe do gruntów rolnych lub leśnych wydziela się z gruntów uczestników scalenia, a każdemu z nich zmniejsza się przysługujący mu obszar gruntów o część, której wartość szacunkowa odpowiada stosunkowi wartości szacunkowej gruntów przeznaczonych na wymieniony cel do wartości wszystkich scalanych gruntów. 2a. Uczestnikom scalenia, o których mowa w ust. 2, przysługują dopłaty, które uiszcza gmina. Przepis art. 8 ust. 5 stosuje się odpowiednio. 3. Grunty wydzielone na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi przechodzą na własność gminy.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 2 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy