art. 13b ust. 2

Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

Dz.U. 1984 nr 52 poz. 268

Znaczenie przepisu (AI)

Określa obniżenie stawki podatku rolnego dla gruntów w terenach podgórskich i górskich w zależności od klasy bonitacyjnej (30% lub 60%). Definiuje również kryterium wysokości bezwzględnej (powyżej 350 m n.p.m.) oraz kompetencje sejmiku województwa do ustalania wykazu miejscowości spełniających ten warunek.

Treść przepisu

Art. 13b. 1. Podatek rolny od gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich obniża się o 30 % dla gruntów klas I, II, IIIa, III i IIIb, a o 60 % dla gruntów klas IVa, IV i IVb. 2. Za miejscowości położone na terenach podgórskich i górskich uważa się miejscowości, w których co najmniej 50 % użytków rolnych jest położonych powyżej 350 m nad poziomem morza. Wykaz tych miejscowości w danym woje-wództwie ustala sejmik województwa.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy