art. 21

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa organizację zarządu drogami publicznymi, umożliwiając utworzenie samodzielnych zarządów dróg oraz upoważnienie pracowników urzędów do wydawania decyzji administracyjnych. Ustanawia również prawo zarządcy do wstępu na grunty przyległe i czasowego przejazdu w celu utrzymania drogi, przy jednoczesnym zapewnieniu odszkodowania dla właścicieli gruntów za poniesione szkody.

Treść przepisu

Art. 21. 1. Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2–4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 889 1a. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w usta-lonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. 2. Zarządy dróg mają prawo do: 1) wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania czynności związanych z utrzymaniem i ochroną dróg; 2) urządzania czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w razie przerwy w komunikacji na drodze; 3) ustawiania na gruntach przyległych do pasa drogowego zasłon przeciwśnieżnych. 3. Właścicielom lub użytkownikom gruntów, którzy ponieśli szkody w wyniku czynności wymienionych w ust. 2, przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy