art. 51

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis reguluje ostateczne ustalenie własności gruntów zajętych pod drogi publiczne w momencie wejścia w życie ustawy z 1985 r., w tym przyznanie własności osobom fizycznym w zamian za zajęte grunty oraz przejęcie gruntów przez Skarb Państwa w przypadku dróg wybudowanych z udziałem czynu społecznego.

Treść przepisu

Art. 51. 1. Z dniem wejścia ustawy w życie: 1) grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym w zamian za grunty zajęte pod budowę dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością tych osób; grunty takie położone w granicach miast przechodzą na własność lub w użytkowanie wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów szczególnych; 2) grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z udziałem czynu społecznego i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Państwa. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi publiczne, w odniesieniu do których zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe przed dniem wejścia ustawy w życie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy