§ 4

§ 4. 1. Lekarz, do którego zgłosiła się kobieta ciężarna z wnioskiem o wydanie orzeczenia o dopuszczalności prze-rwania ciąży ze względu na trudne warunki życiowe, po przeprowadzeniu badania ginekologicznego i stwierdzeniu ciąży jest obowiązany poinformować kobietę o szkodliwoś­ciach zdrowotnych zabiegu przerwania ciąży, zwłaszcza ciąży pierwszej, i możliwych powikłaniach po zabiegu oraz wnikliwie rozważyć i omówić motywy, które zdaniem kobiety składającej oświadczenie skłaniają ją do przerwania ciąży, jak również podjąć próbę odwiedzenia kobiety od tego zamiaru. 2. Jeżeli kobieta podtrzyma zamiar przerwania CląZy, a przedstawione przez nią okoliczności przemawiają za wydaniem orzeczenia o dopuszczalności przerwania ciąży, lekarz jest obowiązany: 1) zasięgnąć opinii drugiego lekarza posiadającego spec-.jalizację pierwszego lub drugiego stopnia z dziedziny ginekologii i położnictwa oraz lekarza poradni ogólnej, czy nie zachodzą przeciwwskazania lekarskie do doko-nania zabiegu przerwania ciąży, 2) zwrócić się do kobiety o przedłożenie zaświadcze­nia o przeprowadzonej rozmowie z psychologiem na temat zamiaru, okoliczności i motywów przer-wania ciąży ze względu na trudne warunki ży­ciowe. 3. Listę psychologów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, ustala wojewoda.