art. 117

Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Dz.U. 1990 nr 30 poz. 179
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa prawo policjanta do jednorocznego świadczenia pieniężnego (tzw. odprawy lub zasiłku przejściowego) po zwolnieniu ze służby, zapewniające utrzymanie na poziomie ostatniego uposażenia. Dotyczy to funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury policyjnej lub zostali zwolnieni z innych podstaw, a także osób chorych niezdolnych do pracy przez okres do 3 miesięcy.

Treść przepisu

Art. 117. 1. Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 albo który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej i został zwolniony ze służby na podsta-wie art. 41 ust. 2 pkt 6 albo ust. 3, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. 2. Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. 3. Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy