art. 39 ust. 1–2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 1990 nr 30 poz. 179
Znaczenie przepisu (AI)
Określa podstawy, tryb i maksymalne okresy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego (umyślnego lub nieumyślnego) lub dyscyplinarnego.Treść przepisu
Art. 39. 1. Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. 2. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dys-cyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. 2a. W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania kar-nego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. 4. (uchylony)
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy