§ 12
Dz.U. 1991 nr 6 poz. 23NOT_IN_FORCE
Znaczenie przepisu (AI)
Określa wymogi formalne dotyczące staranności, czytelności i trwałości zapisów księgowych w księgach rachunkowych ubezpieczycieli oraz reguluje dopuszczalne metody korygowania błędnych wpisów, w tym stosowanie storn.Treść przepisu
§ 12. 1. Dokonywany w księgach rachunkowych zapis księgowy powinien być staranny, czytelny i trwały i zawierać co najmniej: 1) datę dokonania operacji gospodarczej, 2) określenie rodzaju i numeru dowodu księgowego, na którego podstawie dokonano zapisu, 3) treść zapisu, przy czym dopuszczalne jest stosowanie ogólnie przyjętych skrótów, a innych skrótów -pod warunkiem ustalenia ich wykazu w zakładowym planie kont ubezpieczyciela, 4) sumę zapisu wynikającą z dowodu księgowego. Zapis księgowy może nie obejmować treści oraz określenia rodzaju dowodu, jeżeli wynikają one z układu ksiąg rachun-kowych. 2. Błędny zapis może być poprawiony przez: 1) skreślenie błędnej treści lub liczby i wpisanie treści lub liczby w sposób określony w § 7 ust. 3; ten sposób poprawiania nie może być stosowany, gdy księgi ra-chunkowe prowadzone są za pomocą komputera, 2) wniesienie zapisu korygującego (storno); może być on dokonywany tylko liczbami dodatnimi lub tylko liczbami ujemnymi.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy