§ 9

Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 1990 r. w sprawie zasad rachunkowości ubezpieczeniowej i sprawozdawczości finansowej oraz zasad obliczania wyniku finansowego ubezpieczycieli.

Dz.U. 1991 nr 6 poz. 23NOT_IN_FORCE
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis definiuje alternatywne dowody księgowe stosowane w rachunkowości ubezpieczeniowej, takie jak zestawienia zbiorcze dowodów, polecenia księgowe i noty księgowe, a także określa warunki stosowania zestawień zbiorczych dokumentów ubezpieczenia.

Treść przepisu

§ 9. 1. Za dowody księgowe uważa się również: 1) zestawienia dowodów księgowych sporządzane dla zaksięgowania ich zbiorczym zapisem, 2) polecenia księgowania, sporządzone dla ujęcia operacji gospodarczej w księgach rachunkowych ubezpieczyciela, 3) noty księgowe, sporządzone dla skorygowania operacji gospodarczej wynikającej z dowodu obcego, przekazy-wane kontrahentom ubezpieczyciela. Dziennik Ustaw Nr 6 -45 2. Zestawienia zbiorcze dokumentów ubezpieczenia mogą mieć zastosowanie: 1) w przypadku gdy dowód ubezpieczenia wydawany jest z chwilą opłacenia całej składki, 2) w rozliczeniach z pośrednikami ubezpieczeniowymi -w odniesieniu do każdego pośrednika oddzielnie, 3) w rozliczeniach z ubezpieczającymi z tytułu ubezpieczeń objętych umowami generalnymi -w odniesieniu do każdego ubezpieczającego oddzielnie. Zestawienia zbiorcze dokumentów ubezpieczenia sporządza się według rodzajów ubezpieczeń. 3. Do dowodów, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy § 7.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy