art. 18 ust. 1

Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

Dz.U. 1991 nr 77 poz. 335
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa zasadę, że koszty analiz, pomiarów oraz oszacowania emisji, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą podmioty odpowiedzialne za źródło zanieczyszczenia. Wysokość tych kosztów ustalana jest w drodze decyzji organu Inspekcji Ochrony Środowiska, a szczegółowe warunki ich naliczania określa minister.

Treść przepisu

Art. 18. 1. Koszty analiz i wykonywania pomiarów, w tym pobierania próbek, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne, których działalność jest źródłem naruszania tych wymagań. 1a. Koszty oszacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, ponosi prowadzący instalację albo operator statku powietrznego. 2. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1 i 1a, ustala, w drodze decyzji, organ Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdzający naruszenie wymagań ochrony środowiska albo dokonujący oszacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej. 3. Minister właściwy do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, kierując się potrzebą zapewnienia proporcjonalności kosztów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób ustalania kosztów ponoszonych w związku z prowadzeniem: 1) kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska; 2) (uchylony) 3) szacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy