art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.
Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34
Znaczenie przepisu (AI)
Określa zasadę, że rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych wymaga koncesji, z wyjątkiem programów publicznych oraz usług dostarczanych wyłącznie przez internet (IPTV/OTT). Wskazuje, że organem wydającym decyzję jest Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.Treść przepisu
Art. 33.
1.
Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej
radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.
1a.
Nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie
w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie,
satelitarnie lub w sieciach kablowych.
2.
Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady.
3.
Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały
Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy