art. 36
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.
Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34
Treść przepisu
Art. 36.
1.
W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności:
1)
stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.
1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców
działających na obszarze objętym koncesją;
2)
możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu;
3)
przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie
albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;
4)
przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3, w programie telewizyjnym
albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2, w programie radiowym lub telewizyjnym;
5)
dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego
przekazu.
2.
Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby
spowodować:
1)
zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa
i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa informacji niejawnych;
2)
osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu
na danym terenie.
3.
Koncesja jest udzielana na 10 lat.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy