art. 62

Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

Dz.U. 1994 nr 53 poz.214

Znaczenie przepisu (AI)

Przepis ustanawia mechanizm automatycznego uznawania stopnia niepełnosprawności orzeczonego przez ZUS dla określonych funkcjonariuszy służb mundurowych. Zamiast powoływać osobną komisję, organy emerytalne muszą dostosować orzeczenie ZUS do grup inwalidzkich przewidzianych w ustawie, co upraszcza i przyspiesza postępowanie o przyznanie świadczeń.

Treść przepisu

Art. 62. Uznaje się ustalenia zawarte w orzeczeniach komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia Zakładu Ubezpie-czeń Społecznych w stosunku do funkcjonariuszy wymienionych w art. 13 ust. 1 pkt 4, odnosząc je odpowiednio do jednej z grup inwalidzkich wymienionych w art. 20 ust. 1.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy