art. 18b

Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

Dz.U. 1994 nr 111 poz. 535
Znaczenie przepisu (AI)
Określa maksymalny czas trwania przymusu bezpośredniego (unieruchomienia lub izolacji) stosowanego w placówkach pomocy społecznej wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, w tym możliwość przedłużenia o 4 godziny przez pielęgniarkę przy braku lekarza, z całkowitym limitem 8 godzin bez warunków szpitalnych.

Treść przepisu

Art. 18b. 1. W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, w przypadku braku możliwości uzyskania zlecenia lekarza, pielęgniarka może przedłużyć stosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji na okres nie dłuższy niż 4 godziny. 2. W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej czas stosowania wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji nie może przekroczyć 8 godzin. Dalsze przedłużenie stosowania przymusu bezpośredniego w tych formach jest dopuszczalne jedynie w warunkach szpitalnych. 3. O przewiezieniu osoby z zaburzeniami psychicznymi do szpitala psychiatrycznego kierownik jednostki organizacyjnej pomocy społecznej powiadamia przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego tej osoby.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy