art. 67

Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83
Znaczenie przepisu (AI)
Określa zasady udzielania licencji na korzystanie z utworu, w tym różnicę między licencją wyłączną a niewyłączną, zakaz podlicencjonowania bez zgody oraz uprawnienia licencjobiorcy wyłącznego do dochodzenia roszczeń. Umowa licencji wyłącznej wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Treść przepisu

Art. 67. 1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania. 2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna). 3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji. 4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną. 5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 2 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy