art. 20
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
Dz.U. 1996 nr 102 poz. 475
Treść przepisu
Art. 20.
1.
Egzamin jest sprawdzianem teoretycznego i praktycznego przygotowania kandydatów na
doradców podatkowych z następujących dziedzin:
1)
źródła prawa i wykładnia prawa;
2)
analiza podatkowa;
3)
podstawy międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego;
4)
materialne prawo podatkowe;
5)
postępowanie przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi oraz
postępowanie egzekucyjne w administracji;
6)
międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe prawo celne;
7)
prawo dewizowe;
8)
prawo karne skarbowe;
9)
organizacja i funkcjonowanie Krajowej Administracji Skarbowej;
10)
rachunkowość;
11)
ewidencja podatkowa i zasady prowadzenia ksiąg podatkowych;
12)
przepisy o doradztwie podatkowym i etyka zawodowa.
2.
Egzamin na doradcę podatkowego w stosunku do osób, które zajmowały stanowiska sędziów,
asesorów sądowych oraz prokuratorów lub wykonywały zawód adwokata, radcy prawnego,
notariusza, biegłego rewidenta, nie obejmuje zakresu egzaminu wymaganego do uzyskania
takiego stanowiska lub zawodu.
3.
Państwowa Komisja Egzaminacyjna do Spraw Doradztwa Podatkowego, zwana dalej „Komisją
Egzaminacyjną”, ustala zakres tematyczny egzaminu na doradcę podatkowego dla osób
zajmujących stanowiska lub wykonujących zawody wymienione w ust. 2.
4.
Zakres tematyczny egzaminu, o którym mowa w ust. 3, ustalany jest w stosunku do sędziów,
asesorów sądowych i prokuratorów po zasięgnięciu opinii Ministra Sprawiedliwości,
w stosunku do adwokatów, radców prawnych, notariuszy i biegłych rewidentów - właściwego
samorządu zawodowego, a w stosunku do osób, o których mowa w ust. 5 - ministra właściwego
do spraw finansów publicznych.
5.
Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej
w służbie stałej, posiadających ośmioletni staż służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy