art. 21
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
Dz.U. 1996 nr 102 poz. 475
Treść przepisu
Art. 21.
1.
Do egzaminu na doradcę podatkowego jest dopuszczona osoba spełniająca warunki, o których
mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5.
2.
W razie niespełnienia warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5, decyzję o
odmowie dopuszczenia do egzaminu podejmuje Komisja Egzaminacyjna.
3.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyraża zgodę na dopuszczenie do egzaminu na doradcę
podatkowego osoby niebędącej obywatelem polskim, jeżeli wykazuje ona biegłą znajomość
języka polskiego, oraz wpisuje tę osobę - po zdaniu egzaminu - na listę doradców podatkowych,
jeżeli spełnia ona pozostałe warunki określone w art. 6 ust. 1.
4.
Praktyka zawodowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6, obejmuje zapoznanie się z
wykonywaniem doradztwa podatkowego. Praktykę po zdaniu egzaminu odbywa się u doradców
podatkowych lub w spółkach doradztwa podatkowego.
4a.
(uchylony)
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady
Doradców Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania
praktyki, o której mowa w ust. 4, oraz rodzaje zatrudnienia traktowane na równi z
praktyką, mając na uwadze zapewnienie odpowiednich warunków w celu przygotowania kandydatów
na doradców podatkowych do wykonywania zawodu.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy