art. 41 ust. 2
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
Dz.U. 1996 nr 102 poz. 475
Treść przepisu
Art. 41. 1.71) W postępowaniu przed organami administracji publicznej w sprawach, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3a, pełnomocnikiem podatnika, płatnika, inkasenta, innych podmiotów oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 1a, może być również doradca podatkowy. 2. Doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących spraw, o których mowa w ust. 1. 3. Doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. 4. Doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym orygina-łem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu. 5. Doradca podatkowy może udzielić dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu doradcy podatkowemu, adwoka-towi lub radcy prawnemu.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy