art. 3

Ustawa z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej.

Dz.U. 1996 nr 10 poz. 56
Znaczenie przepisu (AI)
Określa strukturę kierowania Ministerstwem Obrony Narodowej i Siłami Zbrojnymi przez Ministra, wskazując uprawnionych zastępców (sekretarzy stanu, Szefa Sztabu Generalnego, Dowódcę WOT, Dyrektora Generalnego) oraz zasady pełnienia obowiązków Ministra w razie jego nieobecności.

Treść przepisu

Art. 3. 1. Minister Obrony Narodowej kieruje działalnością Ministerstwa i Sił Zbrojnych bezpośrednio lub przy pomocy: 1) sekretarza stanu lub sekretarzy stanu; 2) podsekretarza stanu lub podsekretarzy stanu; 3) Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego; 4) Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej – do czasu osiągnięcia pełnej zdolności do działania przez Wojska Obrony Terytorialnej; 5) Dyrektora Generalnego. 2. W razie nieobecności Ministra Obrony Narodowej, jego obowiązki pełni wyznaczony sekretarz stanu lub podsekretarz stanu na podstawie pełnomocnictw lub upoważnień udzielonych przez Ministra. 3. Minister Obrony Narodowej stwierdzi, w drodze zarządzenia, osiągnięcie pełnej zdolności do działania przez Wojska Obrony Terytorialnej.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy