§ 4

§ 4. 1. Osadzonego, wobec którego zastosowano środek przymusu bezpośredniego, poddaje się bada-niu lekarskiemu, o ile jest to możliwe, w czasie stoso-wania środka, a także po zaprzestaniu jego stosowania. 2. W razie nieobecności lekarza na terenie zakładu karnego lub aresztu śledczego, badanie lekarskie osa-dzonego, po zaprzestaniu stosowania środka przymu-su bezpośredniego, powinno być przeprowadzone bez zbędnej zwłoki. 3. W razie konieczności stosowania środków przy-musu bezpośredniego, o których mowa wart. 19 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, przez okres przekraczający 24 godziny, lekarz, po przeprowadzeniu badania, przedstawia opi-nię co do możliwości dalszego ich stosowania. 4. Wyniki badania lekarskiego, o którym mowa w ust. 1 i 3, należy odnotować w dokumentacji medycz-nej osadzonego. 5. W razie zastosowania środka przymusu bezpo-średniego wobec innej osoby, badanie, o którym mo-wa w ust. 1, wykonuje się niezwłocznie po przerwaniu stosowania środka, o ile osoba ta wyrazi zgodę, chyba że zachodzi stan zagrożenia życia lub nie jest ona w sta-nie wyrazić swojej woli.