§ 8

§ 8. 1. Przy ustalaniu wysokości świadczenia, o któ-rym mowa w § 6 ust. 1, uwzględnia się: 1) uprawnienia żołnierza zawodowego w służbie sta-łej do powierzchni użytkowej osobnej kwatery sta-łej, którą oblicza się przez pomnożenie maksymal-nej powierzchni mieszkalnej jemu przysługującej przez wskaźnik 1,66, 2) uprawnienia żołnierza zawodowego w służbie kon-traktowej do powierzchni użytkowej lokalu miesz-kalnego, którą oblicza się przez pomnożenie liczby członków rodziny przez 7 m2 powierzchni mieszkal-nej i wskaźnik 1,66, 3) wysokość czynszu, jaki żołnierz zawodowy wnosił­by, gdyby mieszkanie to było osobną kwaterą stałą, 4) wynikający z umowy czynsz za najem (podnajem) 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. 2. Jeżeli wynajmowany lokal mieszkalny nie jest większy od maksymalnej powierzchni użytkowej należ­nej żołnierzowi zawodowemu, wysokość świadczenia oblicza się przez pomnożenie powierzchni użytkowej tego lokalu przez średni koszt najmu 1 m2 tej po-wierzchni w danym garnizonie, a następnie odjęcie czynszu regulowanego i innych opłat, jakie żołnierz uiszczałby, gdyby ten lokal stanowił kwaterę. 3. Jeżeli wynajmowany lokal mieszkalny jest więk­szy od maksymalnej powierzchni użytkowej należnej żołnierzowi zawodowemu, wysokość świadczenia obli-cza się przez pomnożenie maksymalnej powierzchni użytkowej, należnej żołnierzowi, przez średni koszt naj-mu 1 m2 tej powierzchni w danym garnizonie, a następ­nie odjęcie czynszu regulowanego i innych opłat, jakie żołnierz uiszczałby, gdyby lokal ten stanowił kwaterę. 4. W wypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, nie odejmuje się opłat, o których mowa w tych przepi-sach, jeżeli umowa najmu (podnajmu) przewiduje, że żołnierz zawodowy będzie uiszczał opłaty określone w § 6 ust. 2 pkt 3 niezależnie od ustalonego czynszu wolnego. 5. Wysokość świadczenia nie może być większa od czynszu wolnego, określonego w umowie najmu (pod-najmu).