§ 1

§ 1. 1. Pracownicy, z którymi rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w okolicznościach określonych wart. 1 ust. 1 i 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownika-mi stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1994 r. Nr 1, poz. 1 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110), nabywają prawo do wcze-śniejszej emerytury bez względu na wiek, jeżeli osią­gnęli do dnia rozwiązania stosunku pracy okres zatrud-nienia wynoszący, łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia, co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn. 2. Pracownicy, o których mowa w ust. 1, z którymi rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w 1997 r. w związ­ku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu usta-wy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pra- Dziennik Ustaw Nr 29 -1140 -Poz. 159 i 160 cowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. u. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153). nabywają prawo do wcześniejszej emerytury bez względu na wiek, jeżeli osiągnęli najpóżniej w dniu 31 grudnia 1996 r. okres zatrudnienia wynoszący, łącznie z okresami rów-norzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia, co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn. 3. Przepis ust. 1 stosuje się również do pracowni-ków mianowanych.