art. 249a § 1 pkt 1

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555
Znaczenie przepisu (AI)
Określa dopuszczalność wykorzystania dowodów niejawnych (np. tajnych obserwacji) oraz zeznań świadków chronionych przy rozpatrywaniu wniosku o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania, z zachowaniem zasady równości broni poprzez ujawnienie korzystnych dla oskarżonego okoliczności.

Treść przepisu

Art. 249a. § 1. Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania mogą stanowić ustalenia poczynione na podstawie: 1) dowodów jawnych dla oskarżonego i jego obrońcy; 2) dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b. § 2. Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także okoliczności, których prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu, jeżeli są one korzystne dla oskarżonego.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 10 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy