art. 162 § 3

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

Dz.U. 1997 nr 90 poz. 557
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje postępowanie przed sądem penitencjarnym w sprawach o warunkowe zwolnienie skazanego, w tym obowiązki sądu do wysłuchania stron, uwzględnienia ugody mediacyjnej oraz uzyskania opinii biegłych w sprawach o przestępstwa seksualne. Określa również tryb zaskarżania postanowień w przedmiocie warunkowego zwolnienia zażaleniem.

Treść przepisu

Art. 162. § 1. Sąd penitencjarny wysłuchuje przedstawiciela administracji zakładu karnego, a sądowego kuratora za-wodowego, jeżeli składał wniosek o warunkowe zwolnienie, oraz uwzględnia ugodę zawartą w wyniku mediacji. W wypadku skazanego za przestępstwo określone w art. 197–203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, warunkowe zwolnienie nie może być udzielone bez zasięgnięcia opinii biegłych. § 2. Na postanowienie w przedmiocie warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie. Podlega ono rozpoznaniu w ter-minie 14 dni. Przepis art. 154 § 1 stosuje się odpowiednio. § 3. Na postanowienie odmawiające udzielenia warunkowego zwolnienia przysługuje zażalenie także dyrektorowi zakładu karnego lub sądowemu kuratorowi zawodowemu, jeżeli składali wniosek o warunkowe zwolnienie.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 12 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy