art. 10
Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.
Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Treść przepisu
Art. 10.
1.
Przepisów art. 9 nie stosuje się, jeżeli świadek koronny w toku postępowania:
1)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę co do istotnych okoliczności sprawy albo odmówił
zeznań przed sądem;
2)
popełnił nowe przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie
albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego;
3)
zataił majątek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b.
2.
W wypadku określonym w ust. 1 prokurator podejmuje zawieszone postępowanie.
3.
Prokurator podejmuje zawieszone postępowanie, jeżeli zostały ujawnione okoliczności,
o których mowa w art. 4.
4.
Prokurator może podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli świadek koronny popełnił nowe
przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe albo nie wykonał zobowiązania,
o którym mowa w art. 3 ust. 2.
5.
Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania świadkowi koronnemu przysługuje
zażalenie do sądu, o którym mowa w art. 5 ust. 1.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy