art. 10 ust. 2

Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.

Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Znaczenie przepisu (AI)
Określa przesłanki, na podstawie których prokreator może wznowić zawieszone postępowanie karne wobec świadka koronnego, w przypadku gdy świadek złożył fałszywe zeznania, popełnił nowe przestępstwo, zataił majątek lub nie wykonał zobowiązań.

Treść przepisu

Art. 10. 1. Przepisów art. 9 nie stosuje się, jeżeli świadek koronny w toku postępowania: 1) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę co do istotnych okoliczności sprawy albo odmówił zeznań przed sądem; 2) popełnił nowe przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego; 3) zataił majątek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b. 2. W wypadku określonym w ust. 1 prokurator podejmuje zawieszone postępowanie. 3. Prokurator podejmuje zawieszone postępowanie, jeżeli zostały ujawnione okoliczności, o których mowa w art. 4. 4. Prokurator może podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli świadek koronny popełnił nowe przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe albo nie wykonał zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 2. 5. Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania świadkowi koronnemu przysługuje zażalenie do sądu, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy