art. 17 ust. 1
Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.
Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje procedurę wydawania postanowień przez prokuratora w celu udzielenia ochrony osobistej oraz pomocy świadkowi koronnemu, osobom dla niego najbliższym, a także skazanym lub tymczasowo aresztowanym, określając tryb wnioskowania, wykonanie przez Służbę Więzienną oraz możliwość odwołania zażaleniem.Treść przepisu
Art. 17.
1.
W przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14, prokurator
wydaje postanowienie na wniosek świadka koronnego, podejrzanego, który spełnił warunki
przewidziane w art. 3 ust. 1, lub osoby dla nich najbliższej w rozumieniu przepisów
Kodeksu karnego.
2.
W przedmiocie ochrony osobistej, na wniosek świadka koronnego lub osoby dla niego
najbliższej w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, odbywających karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanych, przebywających
w zakładach karnych lub aresztach śledczych, prokurator wydaje postanowienie o udzieleniu
ochrony osobistej, które wykonuje Dyrektor Generalny Służby Więziennej.
3.
Postanowienie prokuratora o objęciu ochroną lub pomocą osób, o których mowa w ust.
1 lub 2, może być wydane także z urzędu - za zgodą tych osób.
4.
Na postanowienie w przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o którym mowa w ust.
1-3, przysługuje zażalenie.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy