art. 18b ust. 3
Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.
Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Znaczenie przepisu (AI)
Określa procedurę cofania lub zakończenia ochrony i pomocy świadkowi koronnemu, w tym podstawy (umyślne naruszenie zasad lub uporczywe uchylanie się od obowiązków), podmioty uprawnione do wnioskowania (KBS Policji, Dyrektor Generalny SW) oraz prawo do zażalenia na postanowienie prokuratora.Treść przepisu
Art. 18b.
1.
W wypadku umyślnego naruszenia przez osobę objętą ochroną zasad lub zaleceń w zakresie
ochrony lub uporczywego uchylania się od wykonywania obowiązków, o których mowa w
art. 16 ust. 1 pkt 2, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji albo Dyrektor
Generalny Służby Więziennej występuje do prokuratora prowadzącego postępowanie z wnioskiem
o cofnięcie ochrony lub pomocy.
2.
W przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje postanowienie.
3.
Prokurator prowadzący postępowanie może wydać postanowienie o cofnięciu albo zakończeniu
ochrony lub pomocy - z urzędu lub na wniosek osoby, której udzielono ochrony lub pomocy,
po zasięgnięciu opinii Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, a w wypadku,
o którym mowa w art. 17 ust. 2, Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.
4.
Na postanowienie w przedmiocie cofnięcia albo zakończenia ochrony lub pomocy osobom,
których postanowienie dotyczy, przysługuje zażalenie do prokuratora nadrzędnego.
5.
Wydanie postanowienia o cofnięciu albo zakończeniu ochrony lub pomocy nie jest uzależnione
od wydania postanowienia o umorzeniu zawieszonego postępowania określonego w art.
9 ust. 2.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy