art. 6
Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.
Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Treść przepisu
Art. 6.
Jeżeli prokurator wydał postanowienie, o którym mowa w art. 5a, albo sąd wydał postanowienie
o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego, wyjaśnienia podejrzanego,
o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 3, nie mogą stanowić dowodu;
w takim wypadku czynności przeprowadzone na zasadach i w trybie określonych niniejszą
ustawą uznaje się za niebyłe, a zniszczeniu podlegają następujące dokumenty:
1)
postanowienia o przedstawieniu zarzutów wydane w oparciu o wyjaśnienia, o których
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1;
2)
protokoły zawierające wyjaśnienia i oświadczenia podejrzanego, o których mowa w art.
3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 3;
3)
wnioski prokuratora, sporządzone na podstawie art. 5 ust. 1.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy