art. 7

Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.

Dz.U. 1997 nr 114 poz. 738
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis reguluje procedurę zabezpieczania materiału dowodowego dotyczącego osoby wskazanej jako świadek koronny. Sąd wydaje postanowienie o dopuszczeniu zeznań, co obliguje prokuratora do wyłączenia akt dotyczących tej osoby do odrębnego postępowania i jego zawieszenia do czasu prawomocnego zakończenia sprawy przeciwko pozostałym oskarżonym. Na postanowienie o zawieszeniu nie przysługuje zażalenie.

Treść przepisu

Art. 7. 1. W razie wydania przez sąd postanowienia o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka koronnego, prokurator sporządza odpisy materiałów dotyczących osoby wskazanej w postanowieniu sądu i wyłącza je do odrębnego postępowania, które następnie zawiesza; zawieszenie postępowania trwa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przeciwko pozostałym sprawcom. 2. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania na podstawie ust. 1 zażalenie nie przysługuje.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy