art. 10f

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Dz.U. 1997 nr 123 poz. 776
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa procedury kierowania osób niepełnosprawnych do warsztatów terapii zajęciowej oraz turnusów rehabilitacyjnych, w tym zasady przyjmowania zgłoszeń, prowadzenia listy oczekujących z priorytetem dla osób tracących pracę oraz prawo do uczestnictwa po utracie orzeczenia.

Treść przepisu

Art. 10f. 1. Osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w: 1) warsztacie – zgodnie ze wskazaniem zawartym w orzeczeniu o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności; 2) turnusie – na wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się ta osoba. 2. Podmiot zamierzający zorganizować lub prowadzący warsztat przyjmuje i zatwierdza, w uzgodnieniu z powiato-wym centrum pomocy rodzinie, zgłoszenie osób do uczestnictwa w warsztacie. 2a. Podmiot prowadzący warsztat prowadzi listę osób niepełnosprawnych, których zgłoszenie do uczestnictwa w warsztacie zostało zatwierdzone i które nie rozpoczęły terapii w warsztacie. 2b. Osoba niepełnosprawna, która opuściła warsztat w związku z podjęciem zatrudnienia, w przypadku utraty tego zatrudnienia i ponownego zgłoszenia do uczestnictwa w warsztacie w terminie 90 dni od dnia opuszczenia przez nią warsztatu, jest wpisywana na listę, o której mowa w ust. 2a, i ma pierwszeństwo w rozpoczęciu terapii. 3. Wnioski osób niepełnosprawnych o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie są składane w powiatowych centrach pomocy rodzinie. 4. Uczestnik warsztatu ma prawo do uczestnictwa w terapii zajęciowej do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła utrata ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy