art. 40

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Dz.U. 1997 nr 123 poz. 776
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa zasady kierowania osób niepełnosprawnych na szkolenia zawodowe finansowane ze środków Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w tym zakres finansowanych kosztów, maksymalny czas trwania szkolenia oraz obowiązek zwrotu kosztów w przypadku nieukończenia szkolenia z winy uczestnika.

Treść przepisu

Art. 40. 1. Kierownik powiatowego urzędu pracy kieruje osobę niepełnosprawną, o której mowa w art. 38, na szkolenie: 1) z własnej inicjatywy lub na podstawie orzeczenia właściwego organu; 2) wskazane przez tę osobę, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni uzyskanie pracy i spełniony jest przynajmniej jeden z warunków wymienionych w art. 38; koszt tego szkolenia nie może przekroczyć dziesięciokrot-nego przeciętnego wynagrodzenia. Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 884 2. Koszty szkolenia obejmują w szczególności: 1) uprzednio uzgodnioną należność przysługującą jednostce szkolącej; 2) koszt ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków; 3) koszt zakwaterowania i wyżywienia w części albo w całości; 4) koszt przejazdu na szkolenie, w tym koszt przejazdu przewodnika lub opiekuna osoby zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności; 5) koszt usług tłumacza języka migowego albo lektora dla niewidomych lub osoby towarzyszącej osobie niepełnospraw-nej ruchowo zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności; 6) koszt niezbędnych badań lekarskich, psychologicznych, diagnostycznych i usług rehabilitacyjnych. 3. Szkolenie trwa niedłużej niż 36 miesięcy. 4. Koszty szkolenia są finansowane ze środków Funduszu. 5. Osoba niepełnosprawna, która nie ukończyła szkolenia z własnej winy, jest obowiązana do zwrotu jego kosztów, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy