art. 140d
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
Dz.U. 1997 nr 140 poz. 939
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis stanowi podstawę do nakładania przez KNF kar pieniężnych na banki odmawiające świadczenia usługi podstawowego rachunku płatniczego lub uniemożliwiające przenoszenie rachunków płatniczych, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia.Treść przepisu
Art. 140d. 1. W przypadku gdy bank nie udostępnia usługi podstawowego rachunku płatniczego, o której mowa w art. 59ia ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego obo-wiązku w terminie wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. 2. W przypadku gdy bank nie umożliwia przenoszenia rachunków płatniczych, o którym mowa w art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego obowiązku w terminie wyzna-czonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. 3. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wagę, czas trwania i przyczyny naruszenia obowiązku określonego w art. 59ia ust. 1 lub art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, rozmiar prowadzonej przez bank działalności oraz jego sytuację finansową. 4. (uchylony) 5. (uchylony)
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy