art. 37
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Dz.U. 1999 nr 53 poz. 549
Treść przepisu
Art. 37.
1.
Przywóz broni i amunicji, z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej,
przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego
konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, przekraczając zewnętrzną granicę Unii Europejskiej,
zobowiązane są do pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni
i amunicji. Organ ten niezwłocznie przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu
organowi Policji.
3.
Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane
niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego,
a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.
4.
Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3,
ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia
oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać
dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację osoby przywożącej broń i amunicję,
a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · PDF źródłowy