art. 57

Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Dz.U. 1999 nr 60 poz. 636
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa obowiązkowe kody lekarskie (A-E) stosowane w zaświadczeniach o niezdolności do pracy, które bezpośrednio wpływają na przyznanie zasiłku chorobowego lub jego wysokość, oraz reguluje możliwość pominięcia kodów B i D na wniosek pacjenta.

Treść przepisu

Art. 57. 1. W zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i cało-dobowe świadczenia zdrowotne informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem następujących kodów literowych: 1) kod A – oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni – spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą; 2) kod B – oznacza niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży; 3) kod C – oznacza niezdolność do pracy spowodowaną nadużyciem alkoholu; 4) kod D – oznacza niezdolność do pracy spowodowaną gruźlicą; 5) kod E – oznacza niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, o której mowa w art. 7 pkt 2. 2. W zaświadczeniu lekarskim, na pisemny wniosek ubezpieczonego, nie umieszcza się kodu „B” i „D”.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy