art. 100

Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy.

Dz.U. 1999 nr 83 poz. 930
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis definiuje przestępstwo i wykroczenie skarbowe polegające na nielegalnym wywozie, wysyłce lub przekazaniu środków płatniczych do krajów trzecich bez wymaganego zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom, w celu podjęcia lub rozszerzenia działalności gospodarczej. Stosuje się go wobec rezydentów dokonujących takich operacji, z podziałem na skalę kary w zależności od wartości przedmiotu obrotu.

Treść przepisu

Art. 100. § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi, wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej, w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. § 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 7 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy