art. 127

Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy.

Dz.U. 1999 nr 83 poz. 930
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis reguluje formalne zasady zgłaszania interwencji w postępowaniu karnym skarbowym, w tym formę wniosku, wymagane dowody, obowiązek zawiadamienia interwenienta o przysługujących mu uprawnieniach oraz procedurę w przypadku odmowy przyjęcia interwencji.

Treść przepisu

Art. 127. § 1. Interwencję zgłasza się na piśmie albo ustnie do protokołu. Do zgłoszenia dołącza się dowody wskazujące na spełnienie warunków do wystąpienia z interwencją. § 2. Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby. § 2a. W postępowaniu przygotowawczym, w razie zgłoszenia interwencji przez podmiot nieuprawniony lub przy braku podstaw do jej zgłoszenia, organ postępowania przygotowawczego lub prokurator wydaje postanowienie o odmowie jej przyjęcia. § 2b. Na postanowienie o odmowie przyjęcia interwencji przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego, a gdy postę-powanie prowadzi prokurator – do prokuratora nadrzędnego. § 3. Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia, należy o tym nie-zwłocznie zawiadomić interwenienta. § 4. Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwe-nientowi.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 6 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy