art. 40

Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy.

Dz.U. 1999 nr 83 poz. 930
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje zasady wymiaru kary łącznej dla sprawcy, który popełnił ciąg przestępstw skarbowych lub połączenie ciągów przestępstw skarbowych z innymi przestępstwami skarbowymi, określając górne granice kar (np. 18 miesięcy pozbawienia wolności lub 1080 stawek dziennych grzywny).

Treść przepisu

Art. 40. § 1. Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1 pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych. § 2. Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe należące do ciągu prze-stępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art. 38 § 1 lub 2. § 3. Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna grzywny nie może przekraczać 1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3. Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 633

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 27 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy